Jarszewo


Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Jarszewie


Koci od frontu

Późnogotycki kościół z zachowanym niemal w komplecie wyposażeniem z XVII w. Kościół znajduje się w Jarszewie koło Kamienia Pomorskiego.

Historia 

Pierwsza wzmianka o świątyni pochodzi z 1534r.

W 1572r. przeprowadzono remont uszkodzonej przez burzę wieży.

W 1634r. pożar strawił kościół wraz z gotyckim wyposażeniem oraz wieżę. Odbudowa nastąpiła w 1645.

W 1681r. Joachim Sellin z Wolina pokrył wnętrze kościoła polichromiami. 

W 1694 w okna wstawiono witraże. 

W 1714r. ściana kościoła od strony zachodniej została wzmocniona przyporami.

W 1750r. kościół został poszerzony od strony południowej i wschodniej, dobudowano również zakrystię.

W 1754r. przeprowadzono prace malarskie wewnątrz świątyni.

W 1913r. przeprowadzono zakrojone na szeroką skalę prace remontowo-konserwatorskie polegające m.in. na remoncie stropu, podniesieniu ścian kościoła, założeniu beczkowego pseudosklepienia, odmalowaniu wnętrza i odnowieniu polichromii wyposażenia. Wieża kościoła otrzymała nowe odeskowanie.

Wyposażenie 

We wnętrzu kościoła zachowało się prawie w całości jego historyczne wyposażenie. Składa się nań:

  • ołtarz główny z XVII w. wykonany przez Georga Beckmanna (prace stolarskie) i Chrystiana Basche (lub Basske) – prace malarskie, z Trzebiatowa
    Otarz gwny


  • ambona z XVII w wykonana przez Georga Beckmanna (prace stolarskie) i Chrystiana Basche (lub Basske) – prace malarskie, z Trzebiatowa
    Amobona
  • malowidła na pseudosklepieniu, stallach i ławach wykonane w 1681 przez Joachima Sellina z Wolina. Na szczególną uwagę zasługują ławki dla wiernych z bogato zdobionymi policzkami (bokami). Każda z ław posiada oddzielne drzwiczki z namalowanymi wizerunkami pomorskich kwiatów. Rysunki te wzbudziły zainteresowanie botaników, bowiem umożliwiały stwierdzenie, jakie kwiaty były rozpowszechnione na Pomorzu w XVII w.

     
  • obrazy wykonane przez Joachima Sellina. Najokazalszy z nich ("Sąd Ostateczny"; 1680r.) jest największym na Pomorzu obrazem malowanym na desce. Najbardziej zniszczone obrazy Joachima Sellina zostały podczas renowacji świątyni w 1913r. zastąpione kopiami empora muzyczna i kolatorska. Na jednej z płycin empory muzycznej przedstawione zostało ówczesne wnętrze kościoła.
    Sd Ostateczny

(Źródło: wikipedia.pl)


Rekowo


Kaplica św. Franciszka z Asyżu w Rekowie


Rekowo  to osada w północno-zachodniej Polsce, w gminie Kamień Pomorski. Przez osadę przebiega droga wojewódzka nr 107 nad morze do Dziwnówka. W Rekowie do rzeki Wołczenicy uchodzi struga Stawna, płynąca od południa.




Historia

Pierwsze wzmianki o wiosce pochodzą z 1321 roku - wioska nosi nazwę „Rekow”. W widłach rzeki Wołczenicy i Stawny znajdowało się grodzisko- później zamek „Reckowburg” należący do rodziny von Köllerów.

W 1400 i 1431 roku wspominany jest Heinrich Köller z Rekowa (rodzina ta była w posiadaniu wioski aż do końca II wojny światowej). W 1595 roku rodzina von Köller zbudowała w Rekowie kaplicę – jednak już w 1664 roku była w złym stanie a w 1780 roku pozostały z niej jedynie fundamenty.


W 1820 roku w północnej części wioski wzniesiono dwór. Przy drodze z Kamienia do Dobropola stała dzwonnica z dzwonem wykonanym z brązu i inskrypcją „ANNO 1567 GODT MI LORENTZE BRVGMAN HELP GODT” - w 1937 roku dzwonnica została odnowiona, niestety po wojnie została zniszczona.


Obecna kaplica

Staraniem ks. Franciszka Marciniaka, proboszcza parafii w Jarszewie (1986-2001) oraz wielkim zaangażowaniu materialnym mieszkańców Rekowa odkupiono od Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” działkę oraz pawilon sklepowy.

Działo się to: 26 sierpnia 1998r. w uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej. Dwa lata przygotowywano teren i zaadaptowano pawilon na kaplicę. Miejsce wyposażono w parametry liturgiczne. Zadbano o skromny wystrój wnętrza.

Po poświęceniu, 4 października 2000r., którego dokonał ks. Biskup Jan Gałecki, oddano ją do użytku wiernych we wspomnienie liturgiczne św. Franciszka.

W odniesieniu do św. Franciszka z Asyżu, którego cechowały ubóstwo i skromność, to kaplica w Rekowie właśnie oddaje te cechy. Panuje w niej skromność i cisza sprzyjająca skupieniu i modlitwie.



Św. Franciszek z Asyżu (Jan Bernardone) urodził się w Asyżu w roku 1182. Po lekkomyślnie spędzonej młodości nawrócił się, i wyrzekłszy się dóbr doczesnych, postanowił żyć w ubóstwie, aby naśladować Chrystusa. Założył zakon Braci Mniejszych i Sióstr Klarysek, a także trzeci zakon przeznaczony dla ludzi świeckich. Pod koniec życia otrzymał stygmaty ran Chrystusa. Zmarł 3 października 1226 roku.


Sibin


Kościół filialny pw. Chrystusa Króla w Sibinie


Pierwsza wzmianka dotycząca zarówno Sibina jak i kościoła pochodzi z 1288r. Położony jest 9,5 km. na płd-zach od Kamienia Pomorskiego, nad zatoką Cichą, zalewu Kamieńskiego.

Historia

Średniowieczny kościół w Sibinie został zbudowany z głazów narzutowych i cegły palonej. Wieżę wzniesiono na przełomie XV I XVI stulecia.

Koci w Sibinie dawniej i dzi

W historii pełnił funkcje kościoła parafialnego, najpierw katolickiego, następnie ewangelickiego, a obecnie filialnego parafii rzymskokatolickiej w Jarszewie.

Do parafii katolickiej według dokumentu z 1491r. należały miejscowości: Dramino, Kukułowo, Piaski i Rozwarowo. Opiekę nad kościołem sprawowała rodzina Flemmingów z Piask, późniejsi właściciele wsi.




Od II połowy XVI do 1945r., kościół użytkowany był jako parafialny dla ewangelików.


W 1749r postawiono nową wieżę, odtworzoną w formie średniowiecznej, czworobocznej z trzema kondygnacjami o podstawie murowanej, również z głazów narzutowych i częściowo z cegły, a w wyższych partiach o konstrukcji dębowo-sosnowej. Wieżę zwieńczono głowicą i chorągiewką.

Kapitalny remont przeprowadzono w 1815r., a w 1896 kościół uposażono w nowe empory i stalle.

W 1945r. przez wojska sowieckie została zniszczona wieża, dach kościoła oraz zdewastowane całe wyposażenie. Nie zachowało się nic z wystroju świątyni.

Odbudowę z wielkim trudem i poświęceniem parafian, przeprowadzono w latach 1974-1978.

Poświęcenie kościoła odbyło się 10 XII 1978r., którego dokonał ks. Biskup Jan Gałecki.

Marzec 1976r.


Szumiąca


Kościół filialny pw. św. Maksymiliana w Szumiącej


Wieś Szumiąca jak i mały kościółek położone są na skraju lasu w południowo-wschodniej części gminy Kamień Pomorski w dolince nad rzeką Niemica.



Historia

Ten mały kościółek to XIX wieczna neogotycka kaplica grobowa należąca do rodziny von Manteuffel z Margowa. Obok stał kościół, niestety pozostał tylko fundament.

Najstarsza informacja o kamiennym kościele oraz wieży z dwoma dzwonami pochodzi z 1594r. Opiekę nad kościołem pełniła rodzina von Flemming z Benic i von Voltz z Szumiącej. W 1659r. kościół uległ ruinie i w 1662r. ponownie odbudowany. W 1803r. pożar zniszczył kościół wraz z wieżą. Od 1890r. pastorem był Erich Bahr (prawdopodobnie ten sam, który kierował wspólnotą w Jarszewie do zakończenia wojny w 1945r.)

W nieistniejącym kościele prace remontowe przeprowadzono w 1903r.


Po wojnie był w nienaruszonym stanie, otwarty i każdy kto chciał, mógł do niego się dostać. Zbudowany z czerwonej cegły. Wyposażenie kościoła było nienaruszone. W środku znajdowały się m.in. organy na które wchodziło się od zewnętrznej strony kościoła. W grudniu 1953 lub 1954r. w okresie tzw. stalinowskim został rozebrany, wyposażenie jego rozgrabione i zdewastowane.

Wewnątrz kościoła znajdował się ołtarz ambonowy z 1804r, dwa lichtarze o wysokości 50 cm z inicjałami „ MR MP” (Martin Reetz, Maria Poppe) z początku XIX w., srebrny kielich mszalny pozłacany z tego samego okresu z napisem Weichmühl, XVII- wieczna patena. W zakrystii wisiał XVIII- wieczny krzyż.

Nie zdołano zatrzeć całkowicie śladów po kościele. Odkryte zostały fundamenty kościoła wraz z posadzką, odkryto srebrny talerz z ozdobnym ornamentem roślinnym, natrafiono na fragmenty wielobarwnych szkiełek z okien kościoła na których namalowane są geometryczne i roślinne wzory. Cennym znaleziskiem jest również kształtka ceglana o bogatej ornamentyce roślinnej, która niegdyś zdobiła zwieńczenie portalu świątyni.

Mały kościółek, stojący obok, służący kiedyś za kaplicę grobową, po remoncie poświęcił z upoważnienia ks. biskupa, 22 września 1974r. ks. inf. Roman Kostynowicz, ku czci św. Maksymiliana – patrona trudnych czasów.



Maksymilian Maria Kolbe urodził się w Zduńskiej Woli w roku 1894. Wstąpił do zakonu franciszkanów i w roku 1918 otrzymał święcenia kapłańskie. Gorliwy czciciel Matki Bożej, założył stowarzyszenie „Milicja Maryi Niepokalanej” i powołał do życia wydawnictwa w Polsce i w Japonii. W roku 1941 został przez hitlerowców osadzony w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, gdzie dawał wszystkim przykład cierpliwości. Dobrowolnie przyjął śmierć w bunkrze głodowym zamiast innego więźnia. Zginął 14 sierpnia 1941r., dobity śmiercionośnym zastrzykiem.